fbpx

Wat is NMN?

Wat is NMN?

NMN staat voor Nicotinamide mononucleotide en is een derivaat van de B-vitamine niacine. NMN is een molecuul dat een cruciale rol speelt bij de energieproductie, het metabolisme en de genexpressie in het lichaam. Het doet dit door het stimuleren van NAD+, een co-enzym dat in bijna al onze cellen wordt aangetroffen en essentieel is voor het leven.

Wanneer NMN niveaus in het lichaam worden verhoogd, wordt de biosynthese van NAD+ verbeterd, waardoor de symptomen worden verlicht die geassocieerd worden met uitputting van deze cruciale voedingsstof. En na verloop van tijd raakt het NAD+ in ons lichaam zeker uitgeput.

Wat-is-mnm
Pure MNM door onafhankelijke univeristeit gecertificeerd

NMN poeder, capsules, tabletten en zuigtabletten kunnen helpen NAD+ te stimuleren. “NAD+ niveaus hebben de neiging om met maar liefst 50% af te nemen naarmate we ouder worden, zegt geneticus en anti-verouderingsdeskundige Dr. David Sinclair van de Harvard Universiteit. De daling van 50% gebeurt bij een doorsnee persoon tegen de leeftijd van 50 jaar, maar NAD+ blijft gewoon naar beneden marcheren naarmate we ouder worden, om uiteindelijk tussen de 1 en 10% te komen tegen de tijd dat we 80 jaar oud zijn.

Het is een slecht vooruitzicht dat NAD+ van nature afneemt naarmate we ouder worden. Maar er is ook goed nieuws — NMN supplementatie kan het NAD+ niveau verhogen, en door dat te doen kan het potentieel leiden tot tenminste zes gunstige gezondheidsuitkomsten:

  1. NMN kan verouderde bloedvaten omkeren en spiergroei bevorderen
  2. NMN kan helpen de lichaamssamenstelling te verbeteren door het lichaamsvet te verlagen
  3. NMN kan helpen uw energie niveau te verbeteren
  4. NMN kan de insuline gevoeligheid verbeteren
  5. NMN kan de hartfunctie verbeteren
  6. NMN kan cognitieve achteruitgang tegengaan

Harvard Universiteit en de efffecten van MNM

NMN in voeding

NMN zit in verschillende natuurlijke voedingsmiddelen en vooral in groenten zoals edamame (onrijpe sojabonen), broccoli, komkommer, en kool. Deze  bevatten 0,25 a 1,88 mg NMN per 100 gram. Fruit zoals avocado en tomaat bevatten ook 0,26 a 1,60 mg per 100 ggram. Rauw rundvlees en garnalen bevatten relatief lage niveaus van NMN (0,06 a 0,42 mg per 100 gram). Aangezien menselijke rode bloedcellen in totaal ∼50 mg NMN bevatten zou een fysiologisch relevante hoeveelheid NMN uit verschillende dagelijkse voedselbronnen in ons lichaam kunnen worden geabsorbeerd en helpen de NAD+ biosynthese en vele fysiologische functies in het lichaam te ondersteunen.

Wat is NAD+ ?

NAD+ staat voor nicotinezuuramide-adenine-dinucleotide. NAD+ is een essentieel co-enzym dat nodig is voor het leven en de cellulaire functies. Enzymen zijn katalysatoren die biochemische reacties mogelijk maken. Co-enzymen zijn ‘helper’-moleculen die enzymen nodig hebben om te kunnen functioneren.

Wat doet NAD+?

NAD+ is het meest voorkomende molecuul in het lichaam naast water, en zonder NAD+ zou een organisme sterven. NAD+ wordt gebruikt door veel eiwitten in het lichaam, zoals de sirtuïnes, die beschadigd DNA repareren.

Het is ook belangrijk voor mitochondriën, die de krachtcentrales van de cel zijn en de chemische energie genereren die ons lichaam gebruikt.  NAD+ fungeert  als co-enzym in on onze mitochondrien. In bijna al onze lichaamscellen zijn mitochondrieën te vinden. Het zijn de energiefabrieken van onze cellen. Eén van hun functies is dus het maken van energie die ons lichaam nodig heeft om goed te functioneren. De hersenen hebben energie nodig om te kunnen denken en onze  spieren gebruiken deze energie om te bewegen. Deze energie (brandstof) wordt gehaald uit onze voeding. De verwerking van deze brandstof naar energie, ook wel ATP genoemd, vindt plaats in de mitochondrieën.

NAD+ speelt een bijzonder actieve rol in metabolische processen, zoals glycolyse, de TCA-cyclus (ook bekend als de Krebs-cyclus of citroenzuurcyclus) en de elektronentransportketen, die plaatsvindt in onze mitochondriën en is hoe we cellulaire energie verkrijgen.
In zijn rol als ligand bindt NAD+ zich aan enzymen en draagt elektronen over tussen moleculen. Elektronen zijn de atomaire basis voor cellulaire energie en door ze van het ene molecuul naar het andere over te brengen, werkt NAD+ via een cellulair mechanisme dat vergelijkbaar is met het opladen van een batterij. Een batterij is leeg wanneer elektronen zijn verbruikt om energie te leveren. Die elektronen kunnen niet terugkeren naar hun beginpunt zonder een stimulans. In cellen fungeert NAD+ als die stimulans. Op deze manier kan NAD+ de enzymactiviteit, genexpressie en celsignalering verlagen of verhogen.

DNA schade naarmate we ouder worden

Naarmate organismen ouder worden, lopen zij DNA-schade op ten gevolge van milieufactoren zoals straling, vervuiling en onnauwkeurige DNA-replicatie. Volgens de huidige verouderingstheorie is de opeenhoping van DNA-schade de hoofdoorzaak van veroudering. Bijna alle cellen bevatten de “moleculaire machinerie” om deze schade te herstellen. Deze machinerie verbruikt NAD+ en energiemoleculen. Daarom kan overmatige DNA-beschadiging waardevolle cellulaire hulpbronnen uitputten.

Een belangrijk DNA-reparatie-eiwit, PARP (Poly (ADP-ribose) polymerase), is afhankelijk van NAD+ om te kunnen functioneren. Bij oudere mensen is het niveau van NAD+ gedaald. De opeenhoping van DNA-schade als gevolg van het normale verouderingsproces leidt tot een toename van PARP, waardoor de NAD+-concentratie daalt. Deze uitputting wordt nog verergerd door verdere DNA-beschadiging in de mitochondriën.

Hoe beïnvloedt NAD+ de activiteit van Sirtuins ?

De nieuw ontdekte sirtuïnes, ook bekend als de “beschermers van de genen”, spelen een vitale rol in het handhaven van de cellulaire gezondheid. Sirtuïnes zijn een familie van enzymen die deelnemen aan cellulaire stressreacties en schadeherstel. Ze zijn ook betrokken bij de insulinesecretie, de verouderingsprocessen en verouderingsgerelateerde gezondheidsaandoeningen, zoals neurodegeneratieve ziekten en diabetes. Voor de activering van sirtuïnes is NAD+ nodig.

David Sinclair, een geneticus van Harvard en NAD-onderzoeker, zegt dat we NAD+ verliezen naarmate we ouder worden “en de daaruit voortvloeiende afname van de sirtuïne-activiteit, wordt verondersteld een primaire reden te zijn waarom ons lichaam ziekten ontwikkelt als we oud zijn, maar niet als we jong zijn.” Hij gelooft dat het verhogen van NAD+ niveaus op natuurlijke wijze tijdens het ouder worden bepaalde verouderingsprocessen kan vertragen of omkeren.

NAD+ boosters: NR, NMN, en hoe ze sirtuïnes beïnvloeden | David Sinclair

Kan NMN helpen bij COVID-19?

Nu COVID-19 de steden overspoelt met een longontsteking-achtige ziekte, en wereldwijd miljoenen mensen infecteert, zijn wetenschappers op jacht naar een veilige en effectieve remedie. Gerontologen, wetenschappers die de biologie van veroudering bestuderen, geloven dat therapeutica die zich richten op veroudering een nieuwe invalshoek kunnen bieden om de pandemie aan te pakken.

Statistieken hebben aangetoond dat COVID-19 buitenproportioneel oudere volwassenen infecteert. Ongeveer 13,4 procent van de patiënten van 80 jaar of ouder sterft aan COVID-19, vergeleken met 1,25 procent en 0,06 procent van de mensen in de leeftijd van 50 en 20 jaar. Een recente studie van de Universiteit van Oxford die 17,4 miljoen Britse volwassenen analyseerde, toonde aan dat leeftijd de belangrijkste risicofactor is voor het overlijden aan COVID-19. Andere risicofactoren zijn mannen, ongecontroleerde diabetes, overgewicht en ernstige astma.

Sommige gerontologen beweren dat het behandelen van “veroudering” een oplossing op lange termijn kan zijn om oudere volwassenen te beschermen tegen COVID-19 en andere toekomstige infectieziekten. Hoewel er meer studie moet worden gedaan, noemde een recente studie NAD+ stimulerende middelen zoals NMN en NR als een van de mogelijke behandelingen. Andere wetenschappers veronderstelden ook dat oudere volwassenen zouden kunnen profiteren van NAD+’s langlevende effecten en de dodelijke over-activering van immuunreacties genaamd een cytokinestorm, waarbij het lichaam zijn cellen aanvalt in plaats van het virus, zouden kunnen voorkomen.

De cel verbruikt NAD+ tijdens de strijd tegen het coronavirus, waardoor ons lichaam verzwakt, volgens een recente studie die niet peer-reviewed is. NAD+ is essentieel voor de aangeboren immuunafweer tegen virussen. De onderzoekers van de studie proberen na te gaan of NAD+ boosters mensen kunnen helpen de pandemie te verslaan.
Terwijl wetenschappers in het laboratorium een race tegen de klok houden om een geneesmiddel voor COVID-19 te vinden, wenden artsen in de frontlinie die geen opties meer hebben zich tot innovatieve technieken. Als laatste redmiddel om zijn patiënten te behandelen, diende dokter Robert Huizenga van het Cedars Sinai Medical Center een NMN-cocktail toe aan de patiënt met boosters zoals zink om de cytokinenstorm te kalmeren die door COVID-19 werd aangewakkerd. De NMN-cocktail verminderde de koorts en de ontstekingswaarden van de patiënten binnen 12 uur.

Tijdens de pandemie krijgt NMN meer en meer aandacht voor zijn rol in het handhaven van de balans van het immuunsysteem, wat een mogelijke behandeling kan zijn voor de door het coronavirus veroorzaakte cytokine storm. Met de voorlopige studies die enkele positieve resultaten laten zien, hoewel geen gegarandeerde genezing, geloven veel wetenschappers en artsen dat het effect van de NAD+ booster op COVID-19 de moeite waard is om te onderzoeken.

Wat doet NAD+ in ons lichaam?

Anti-aging
NAD+ is de brandstof die sirtuïnes helpt om de integriteit van het genoom in stand te houden en DNA-reparatie te bevorderen. Zoals een auto niet kan rijden zonder brandstof, vereist de activering van sirtuïnes NAD+. Resultaten van dierstudies toonden aan dat het verhogen van het NAD+ niveau in het lichaam sirtuïnes activeert en de levensduur van gist, wormen en muizen verlengt. Hoewel dierstudies veelbelovende resultaten lieten zien op het gebied van anti-verouderingseigenschappen, zijn wetenschappers nog aan het bestuderen hoe deze resultaten zich kunnen vertalen naar mensen.

Stofwisselingsstoornissen
NAD+ is een van de sleutels tot het behoud van gezonde mitochondriale functies en een gestage energieproductie. Veroudering en een vetrijk dieet verminderen het niveau van NAD+ in het lichaam. Studies hebben aangetoond dat het nemen van NAD+ boosters de dieet-geassocieerde en leeftijd-geassocieerde gewichtstoename bij muizen kan verlichten en hun inspanningsvermogen kan verbeteren, zelfs bij oudere muizen. Andere studies hebben zelfs het effect van diabetes bij vrouwelijke muizen omgekeerd, wat nieuwe strategieën laat zien voor de bestrijding van stofwisselingsstoornissen, zoals obesitas.

Hartfunctie
Het stimuleren van NAD+ niveaus beschermt het hart en verbetert de hartfuncties. Hoge bloeddruk kan leiden tot een vergroot hart en geblokkeerde slagaders die leiden tot beroertes. Bij muizen hebben NAD+ boosters de NAD+ niveaus in het hart aangevuld en verwondingen aan het hart als gevolg van een gebrek aan bloedtoevoer voorkomen. Andere studies hebben aangetoond dat NAD+ boosters muizen kunnen beschermen tegen abnormale hartvergroting.

Neurodegeneratie
Bij muizen met de ziekte van Alzheimer kan het verhogen van het NAD+ niveau de opbouw van eiwitten verminderen die de celcommunicatie in de hersenen verstoort, waardoor de cognitieve functie verbetert. Het verhogen van het NAD+ niveau beschermt de hersencellen ook tegen afsterven wanneer er onvoldoende bloedtoevoer naar de hersenen is. Veel studies in diermodellen bieden nieuwe vooruitzichten om de hersenen te helpen gezond ouder te worden, zich te beschermen tegen neurodegeneratie en het geheugen te verbeteren.


Immuunsysteem

Naarmate volwassenen ouder worden, neemt het immuunsysteem af, worden mensen gemakkelijker ziek, en wordt het moeilijker voor mensen om terug te komen van ziekten zoals de seizoensgriep, of zelfs COVID-19. Recente studies hebben gesuggereerd dat NAD+ niveaus een belangrijke rol spelen bij het reguleren van ontstekingen en celoverleving tijdens de immuunrespons en veroudering. De studie onderstreept het therapeutisch potentieel van NAD+ voor immuundisfunctie.

Hoe maakt het lichaam Nicotinamide Adenine Dinucleotide (NAD+) aan?
Ons lichaam produceert NAD+ op natuurlijke wijze uit kleinere componenten, of precursors. Zie ze als de grondstoffen voor NAD+. Er zijn vijf belangrijke precursoren die in het lichaam voorkomen: tryptofaan, nicotinamide (Nam), nicotinezuur (NA, of niacine), nicotinamide riboside (NR), en nicotinamide mononucleotide (NMN). Hiervan vertegenwoordigt NMN een van de laatste stappen van de NAD+ synthese.

Deze precursoren kunnen alle afkomstig zijn uit de voeding. Nam, NA en NR zijn allemaal vormen van vitamine B3, een belangrijke voedingsstof. Eenmaal in het lichaam, kunnen onze cellen NAD+ synthetiseren via verschillende routes. Een biochemische route is te vergelijken met een productielijn in een fabriek. In het geval van NAD+ leiden meerdere productielijnen allemaal naar hetzelfde product.

  1. De eerste van deze routes wordt de de novo route genoemd. De novo is een Latijnse uitdrukking die gelijk staat aan “vanaf nul beginnen”. De de novo route begint met de eerste van de NAD+ precursors, tryptofaan, en bouwt zich van daaruit op.
  2. De tweede route wordt de salvage route genoemd. De salvage pathway is verwant aan recycling, in die zin dat het NAD+ creëert uit de producten van NAD+ afbraak. Alle eiwitten in het lichaam moeten regelmatig worden afgebroken om te voorkomen dat ze zich in ongezonde mate ophopen. Als onderdeel van deze cyclus van productie en afbraak, nemen enzymen een deel van de resultaten van de afbraak van een eiwit en plaatsen dit terug in de productielijn van datzelfde eiwit.

Hoe wordt NMN gesynthetiseerd in het lichaam?

NMN wordt geproduceerd uit B-vitamines in het lichaam. Het enzym dat verantwoordelijk is voor het maken van NMN in het lichaam heet nicotinamide fosforibosyltransferase (NAMPT). NAMPT bindt nicotinamide (een vitamine B3) aan een suikerfosfaat genaamd PRPP (5′-fosforibosyl-1-pyrofosfaat). NMN kan ook worden gemaakt uit “nicotinamide riboside” (NR) door toevoeging van een fosfaatgroep.
NAMPT” is het snelheidsbeperkende enzym bij de productie van NAD+. Dit betekent dat een lager NAMPT-niveau leidt tot een lagere NMN-productie, met als gevolg een lager NAD+-niveau. Het toevoegen van precursormoleculen zoals NMN kan ook de NAD+ productie versnellen.

Methoden om het NAD+ niveau te verhogen

Vasten of het verminderen van de calorie-inname, beter bekend als calorierestrictie, heeft aangetoond dat het NAD+ gehalte en de sirtuïne activiteit toeneemt. Bij muizen is aangetoond dat de verhoogde NAD+ en sirtuïne activiteit als gevolg van caloriebeperking het verouderingsproces vertraagt. Hoewel NAD+ aanwezig is in sommige voedingsmiddelen, zijn de concentraties te laag om de intracellulaire concentraties te beïnvloeden. Het is aangetoond dat de inname van bepaalde supplementen, zoals NMN, de NAD+ niveaus verhoogt.

NAD-supplement als NMN

Intracellulaire concentraties van NAD+ nemen af door veroudering, aangezien normale cellulaire functies de NAD+ voorraden in de loop der tijd uitputten. Gezonde niveaus van NAD+ worden verondersteld te worden hersteld door suppletie met NAD+ precursors. Volgens onderzoek worden precursoren zoals NMN en nicotinamide riboside (NR) gezien als supplementen van NAD+ productie, die de concentraties van NAD+ verhogen. David Sinclair, een NAD+ onderzoeker van Harvard, zegt: “Het voeden of toedienen van NAD+ rechtstreeks aan organismen is geen praktische optie. De NAD+ molecule kan niet gemakkelijk de celmembranen passeren om de cellen binnen te dringen, en zou daarom niet beschikbaar zijn om de stofwisseling positief te beïnvloeden. In plaats daarvan moeten precursormoleculen voor NAD+ worden gebruikt om de biobeschikbare niveaus van NAD+ te verhogen”. Dit betekent dat NAD+ niet als een direct supplement kan worden gebruikt, omdat het niet gemakkelijk wordt geabsorbeerd. NAD+ precursoren worden gemakkelijker geabsorbeerd dan NAD+ en zijn effectievere supplementen.

Hoe worden NMN supplementen opgenomen door het lichaam?

NMN lijkt te worden geabsorbeerd in cellen via een moleculaire transporteur die is ingebed in het celoppervlak. Omdat het kleiner is dan NAD+, kan de NMN molecule efficiënter in de cellen worden geabsorbeerd. NAD+ kan niet gemakkelijk het lichaam binnenkomen vanwege de barrière die gevormd wordt door het celmembraan. Het membraan heeft een waterloze ruimte die voorkomt dat ionen, polaire moleculen en grote moleculen binnenkomen zonder het gebruik van transporters. Er werd eens gedacht dat NMN moet worden veranderd voordat het de cellen binnenkomt, maar nieuw bewijs suggereert dat het rechtstreeks de cellen binnen kan komen via een NMN-specifieke transporteur in het celmembraan. Bovendien resulteren injecties van NMN in verhoogde NAD+ in vele gebieden in het lichaam met inbegrip van de pancreas, vetweefsel, het hart, skeletspieren, nieren, testikels, ogen, en bloedvaten. Orale toediening van NMN bij muizen verhoogt NAD+ in de lever binnen 15 minuten.

NMN Bijwerkingen en Veiligheid

NMN wordt als veilig beschouwd bij dieren, en de resultaten zijn veelbelovend genoeg dat klinische proeven bij mensen zijn begonnen. Deze molecule wordt grotendeels beschouwd als veilig en niet toxisch, zelfs bij hoge concentraties in muizen en in een menselijke studie. Langdurige (een jaar) orale toediening bij muizen heeft geen toxische effecten. De allereerste klinische studie bij de mens werd voltooid en het bewijsmateriaal ondersteunt het idee dat het in eenmalige doses niet toxisch is.
Hoewel één studie van Japanse mannen, gepubliceerd in november 2019, opmerkte dat proefpersonen verhoogde niveaus van bilirubine in hun bloed hadden na toediening van NMN, bleven deze niveaus binnen het normale bereik. Toekomstige studies moeten zich richten op de veiligheid en werkzaamheid van het gebruik op de lange termijn. NMN wordt niet geassocieerd met andere bekende bijwerkingen.

De geschiedenis van NMN en NAD+

Nicotinamide adenine dinucleotide, of kortweg NAD, is een van de meest belangrijke en veelzijdige moleculen in het lichaam. Omdat het een centrale rol speelt bij de energievoorziening van cellen, is er bijna geen biologisch proces dat geen NAD nodig heeft. Als gevolg hiervan is NAD het onderwerp van wijdverbreid biologisch onderzoek.
In 1906 ontdekten Arthur Harden en William John Young dat een “factor” in de vloeistof van biergist de gisting van suiker tot alcohol bevorderde. Die “factor”, in die tijd een “coferment” genoemd, bleek NAD te zijn.

Harden en Hans von Euler-Chelpin gingen door met het ontrafelen van de mysteries van fermentatie. Zij kregen de Nobelprijs in 1929 voor het ontwikkelen van een gedetailleerd begrip van deze processen, inclusief de chemische vorm en eigenschappen van wat al snel bekend zou worden als NAD.
Het verhaal van NAD breidde zich uit in de jaren 1930, onder leiding van Otto Warburg, een andere Nobelprijswinnaar, die de centrale rol van NAD ontdekte in het faciliteren van vele biochemische reacties. Warburg ontdekte dat NAD fungeert als een soort biologisch relais voor elektronen.
De overdracht van elektronen van de ene molecule naar de andere vormt de basis voor de energie die nodig is om alle biochemische reacties uit te voeren.
In 1937 ontdekten Conrad Elvehjem en collega’s van de Universiteit van Wisconsin, Madison, dat honden door toevoeging van NAD+ genazen van pellagra, of “zwarte tong”. Bij mensen veroorzaakt pellagra een hele reeks symptomen, waaronder diarree, dementie en zweren in de mond. Het is het gevolg van een tekort aan niacine en wordt nu regelmatig behandeld met nicotinamide, een van de precursors van NMN.

Arthur Kornberg’s onderzoek naar NAD+ in de jaren ’40 en ’50 heeft ertoe geleid dat hij de principes ontdekte achter DNA replicatie en RNA transcriptie, twee processen die van vitaal belang zijn voor het leven. In 1958 ontdekten Jack Preiss en Philip Handler de drie biochemische stappen waarmee nicotinezuur wordt omgezet in NAD. Deze reeks stappen, een pathway genoemd, staat vandaag bekend als de Preiss-Handler Pathway.

In 1963 meldden Chambon, Weill, en Mandel dat nicotinamide mononucleotide (NMN) de energie leverde die nodig was om een belangrijk kernenzym te activeren. Deze ontdekking maakte de weg vrij voor een reeks opmerkelijke ontdekkingen over een type eiwit dat PARP wordt genoemd. PARP’s spelen een cruciale rol bij het herstellen van DNA-schade, het reguleren van celdood, en de activiteit van PARP’s wordt in verband gebracht met veranderingen in de levensduur.
In 1976 vonden Rechsteiner en zijn collega’s overtuigend bewijs dat NAD+ waarschijnlijk “een andere belangrijke functie” had in zoogdiercellen, buiten zijn klassieke biochemische rol als een energieoverdrachtmolecule. Deze ontdekking maakte het mogelijk voor Leonard Guarente en zijn collega’s om te ontdekken dat eiwitten, sirtuïnes genaamd, NAD gebruiken om de levensduur te verlengen door bepaalde genen op verschillende manieren “stil” te houden.
Sindsdien is de belangstelling voor NAD en zijn tussenproducten, NMN en NR, gegroeid vanwege hun potentieel om een aantal leeftijdsgerelateerde gezondheidsproblemen te verbeteren.

De toekomst van NMN Nicotinamide Mononucleotide

Met de veelbelovende therapeutische eigenschappen die NMN toonde in dierlijke studies, proberen onderzoekers te begrijpen hoe deze molecule werkt in het menselijk lichaam. Een recente klinische studie in Japan toonde aan dat de molecule veilig is en goed wordt verdragen bij de gebruikte dosering. Meer studies en proeven op mensen zijn op komst. Het is een fascinerende en veelzijdige molecule, waarvan we nog veel moeten leren.

Skins Unlimited, de beste merken voor uw huid!

Medik8 | Dr. Murad | LavieSage | Marc Inbane | Mineralogie | Priori

Huidadvies? 020 737 2339
close

Ontvang direct 5% op je eerste bestelling!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error: Copyright 2020